oks_1964:
Такие группы есть. И они даже с определенными "плюшками" для детей и родителей. И количество детей там мЕньше. Но эти группы не в каждом саду, конечно. И для того, чтобы ребенка определить в эту группу, родители должны позаботиться о медкомиссии. И возить ребенка не в сад "через дорогу".
Короче, на спецкласс коррректирующий (еще не норма, но уже не вспомогательная программа, то есть пограничное состояние) в Гродно в прошлом году еле набрали 12 детей. Это при том, что и учитель там с двумя высшими полноценными образованиями (дефектолог и начальная школа), и остальные льготы родителям.
Не все так просто. Вон, родители (у моей дочки в классе) были недовольны, что мальчику на эпилептический припадок учителя "скорую" вызвали (ребенку теперь права, мол, не дадут). Припадок был не манифестом.
Па-першае, на мой погляд, іх усё ж менш, чым было б патрэбна. Па другое - бацькі самі робяць усё магчымае і немагчымае, каб дзіцёнак не апынуўся ў полі зроку псіхолагаў і неўролагаў, не трапіў у спецыялізаваную групу ці клас. З аднаго боку, я магу іх зразумець, бо гэткія дыягназы могуць потым адыграць кепскую ролю ў выбары прафесіі. З другога боку - у выніку дзеці і самі пакутуюць, і навакольным дзецям і дарослым ствараюць шмат праблем.
Дарэчы, са свайго дзяцінства памятаю, што была ў старэйшай групе і першым класе такая дзяўчынка. Дзякуй Богу, не агрэсіўная. Але зусім неўкіравальная. Напрыклад, ідзе ўрок - яна паднялася, пайшла гуляцца. Класці спаць яе нават не спрабавалі, бо ўсё роўна сэнсу не было. І выхавацелі ўвесь час павінны былі глядзець, каб ёй не ўцямілася куды сысці ці яшчэ што небяспечнае зрабіць. Дарэчы, пасля першага класа яна, здаецца, і пайшла ў спецыялізаваны клас.
Асноўная праблема з такімі дзецьмі - выхавацель, па сутнасці, павінен увесь час пільнаваць гэтага дзіцёнка, каб ён чаго не зрабіў, а астатнім не можа даць дастатковай увагі.
Добавлено спустя 2 минуты 44 секунды
З.ы. А ў школе праблема толькі паглыбляецца. Бо часты выпадак, калі з-за аднаго-двух такіх дзяцей цэлы клас не можа нармальна вучыцца.